آتاکسی

رو...

یارا راد — Mon, 07 May 2012 09:22:35 GMT

پرنسس نیستم

عروس دریایی نیستم

من دختری از جنس بادم

می وزم می روم...

دل بستن بر من مجاز نیست

من دختری از جنس بارانم

میبارم میبارم مرا دوست دارند اما...

پشت پنجره با مو های اتو کشیده

با آرایش هایشان!!

خشک خشک !میگریزند از من...

میگریزند از حقیقت، عشق، مردانگی، از زن

میبارم میروم ...

میدانی من دختری از جنس سنگم

بر وجودم هر لحظه خنجر می زنند

می شکنم میروم

من دختری از جنس ابرم

هستم نمی بینید؟!! هستم !

همه به نقاشیم خیره میشوند!

ابرم میشوم می
روم...

من دختری از جنس متنم واژه واژه پیش می روم تا...

من دختریم از جنس رو...

یارا راد

دنیای من 1

یارا راد — Sat, 21 Apr 2012 12:32:29 GMT

من در دنیایی زندگی می کنم که بره ها دست خود را سیاه ، صدای خود را کلفت، نقش
گرگ بازی می کنند و گرگ ها چه راحت بره می خورند

من در دنیایی زندگی می کنم که وجدان زیر پای مردها جیغ می زند و نجابت در جعبه
جواهر زن ها سبیل در می آورد ، روسری را به دنباله ی بخت می بندند و نگاه را از
هفت طبقه هوس آویزان می کنند

من در دنیایی زندگی می کنم که محبت را زیر می اندازند و روی آن قمار بازی می
کنند ، شرافت می فروشند وفا خرج می کنند لباس می خرند

من در دنیایی زندگی می کنم که با واژه ها بازی می کنند صدایشان را نازک می
کنند تمرین کفش سواری می کنند

من در دنیایی زندگی می کنم که محبت می خواهند محبت می گیرند محبت می دهند کفش
می گیرند

من در دنیایی زندگی
می کنم که پیشی میگیرند پیشی میگیرند پیشی میگیرند نمی دانند پشت سر هیچ کس نیست...

این مسیر انحرافی
است!

یارا راد

از جنس حادثه ایم

یارا راد — Sun, 19 Jun 2011 07:12:34 GMT

از جنس حادثه ایم

دو دست داریم دو پا، رخ می دهیم

به اندازه سادگی هایمان ساده رخ می دهیم

به اندازه عرق های پیشانیمان سخت رخ می دهیم

به اندازه عشق پرتلاطم و آرام رخ می دهیم

به اندازه یک پلک زدن بی هوا رخ می دهیم

گاهی در خواب هم رخ می دهیم

به اندازه شکستن دلهایمان رخ می دهیم ، گاهی با کوبیدن پتک ، گاهی با سرد و گرم شدن

گاهی با یک موترک ساده ، گاهی با تحمل یک فشار در طی چندین سال رخ می دهیم

گاهی با یک دوری گاهی از همین نزدیکی گاهی با یک اشتباه گاهی درتلافی یک اشتباه گاهی...

بد رخ می دهیم

گاهی با یک لبخند گاهی با محبت گاهی صادقانه و با یک بوسه گاهی...

خوب رخ می دهیم

از جنس حادثه ایم گاهی هم اصلا رخ نمی دهیم

یارا راد

ترس

یارا راد — Sun, 22 May 2011 05:52:38 GMT

من از مردن نمی ترسم ترس من از پر کردن گور کسیه

ترس من از نوشته های روی سنگ قبرمه

روی سنگ قبر من نوشته :(کسی مرده اینجا که زندگی و خوب زندگی نکرده ،حالا آروم تو یه قبر خوب خوابیده و یه عالمه آدم دور خودش جمع کرده)

من از بودن نمی ترسم ترس من از جای اضافیه

من از زیادی خوردن می ترسم

دلم گرفته و می خوام گریه کنم ولی از پف کردن چشمهام می ترسم

گر چه منو می خندونی وقتی لبخند می زنی و نگاه می کنی ولی من از زیادی خندیدن ها می ترسم

دلم می خواد بمیرم و شام ضیافت لاشخور ها شم من از بیهوده زیستن ها می ترسم

من می ترسم من از این من من کردن هام می ترسم

بازم داره بارون میاد منم قدم زنان وای چقدر از این بی آرزویی هام می ترسم

ثانیه ها،دقیقه ها، ساعت به ساعت، سال به سال می گذره،من از دیر شدن ، پیر شدن می ترسم

من از خواب پریشان، دل شکسته، احساس زخمی، من از ع ش ق می ترسم

من از حسادت های زنانه ،بی وفایی ها، دروغ گفتن ها، خیانت کردن ها، من از نگاه مرد می ترسم

من همه را دوست دارم از دوست نداشتن ها می ترسم

من به تنهایی خویش دچار و محکومم راهی ندارم جز تنهایی ، از تنهایی نمی ترسم

من از دلتنگی دوستان غمگینم

در این کلبه ی خموش نزنید چای من سرد شده، اجاقم بی هیزم و دلمم مثل دستام سرده

کاش می شد تک و تنها دور از دسترس، بدون دغدغه، بدون اشک، بدون قبر مرد ، من از اینگونه زیستن می ترسم

یارا راد

گم

یارا راد — Wed, 16 Mar 2011 10:08:21 GMT

گم

خوب بگرد، خوب بگرد لای برگه برگه های ورق خورده زندگی آینده ام

لای برگ برگ های پاییزی که خش خشکنان روی من راه می روند

لای شعر شعر واژه هایم

خوب بگرد

لای خاطرات نیمه کاره ته گنجه ی ته انباری

لای صدای چکش های بی تلاطمی که به مغزم می کوبد

بوم

بوم...

لای حرف هایی که هزار بار در اعماق این مغز پر پیچ و خم

پیچیدو پیچیدو راه به گفتن باز نکرد

لای نفس های هنوز نکشیده ام

خوب بگرد

لای نامه های پست شده به تهاتوی ذهنم

لای سال های من

لای ماه ها ، دقایق و ثانیه های من

لای دل های شکسته و

لای آنچه داده ها و آنچه گرفته ها

لای قطره قطره ...

لای تنهایی ها و بیگانگی های من

خوب بگرد

من ع ش ق را گم کرده ام...

یارا راد

هیچ

یارا راد — Tue, 21 Dec 2010 16:22:05 GMT

هیچ

من از هیچی می نالم

هیچی بر دامن آرزو هایم

در نقش یک خوره

چه اسفبار است زندگی

طعم لبخند نحیفم را

لیموی کالی دزدید

با خود برد

زیر درخت زیتون خاک کرد

و من ماندم و هیچ...

بادکنک احساسم را کودکی با گریه از من ربود

با دیدن بستنی رهایش کرد

رفت

کو؟!

رفت...

تا که اینگونه دست نیافتنی شد

عشق محترمانه در گوشم زمزمه کرد

سر که برگرداندم

هیچ ندیدم

نشنیدم

نه!! شنیدم

صدای ناهنجار سکوت

بر مزارش گریستم

گریستم

بی خبر از انکه در این قبر هیچ نیست

هیچ

هیچ نیست

نیست

هیچ هست...

یارا راد

عشق کال چه طعمی است؟

یارا راد — Sun, 14 Nov 2010 16:03:11 GMT

عشق کال چه طعمی است؟

شاید اگر دلی تنگ بود

و لبی تشنه

و کمی غم چاشنی بود

و سرابی زیبا

شاید اگر قانون سر خط هر جمله نبود

و پس هر نگاه عقل سو سو نمی زد

و تنشی مرگبار ساقه ی گل را نشانه نمی گرفت

شاید اگر می دانستی من کی ام؟!!

شاید اگر می دانستم او کیست؟!!

و شاید اگر نمی دانستم تو کی هستی؟!!

شاید اگر جامع رنگی بر تن عریان شب می پوشاندم

و نگاهم مبهوت دست به دست می سپرد خویش را

و دلی شایسته به هواداریی ام می نشست

شاید اگر ترکی بر دلم نقش داشت

و دلم آتشفشانی پر کار بود

و غم چند ساله خویش را می سپردم به آب

شاید اگر غرور را می کشتم و اطراف را دیدی می زدم

و شاید اگر پس از یک سال دور زدن در مسیر این دایره ی بی انتها

نقطه ی آغاز را ویران نمی کردم

شاید اگر قیل و قال سرنوشت نفسم را نمی ربود

و گه گاهی هوایی متبوع سلامی می داد

و افق در نگاه باران به تماشا می نشست مرا

شاید اگر زیبا ترین لحظه ی زندگی ام

آخر کامش بی حس بود

شاید اگر جاده به خوابی شیرین دعوتم نمی کرد

و صلایی مرا به شکیبایی می خواند

شاید اگر زندگی را، زنده زندگی می کردم...

نمی دانم

نمی دانم :این عشق کال چه طعمی است؟!!

یارا راد

می آیی؟

یارا راد — Tue, 28 Sep 2010 22:03:42 GMT

می آیی؟

اینجا که حرف ها گم شده است ، کنج خلوت تصورها

جایی که تخیل آخرین درمان است

جایی که نگاه خشکیده ی یک درخت

پوشیده است با برگ های سبزش

جایی که چشم ها می بیند و درک نمی کند عمق یک نگاه را

جایی که مورچه ها بی آنکه دیده شوند، می میرند در زیر پا ها

و چه سخاوتمندانه آفتابپرستان زیباترین رنگ مجلس اند

اینجا هر چه می بینی ، مجازی

و در آیینه، تصویرها محو شده اند با مداد رنگی هایی

اینجا که جای سکوت آدمک ها را بلیطی پر کرده است

و چه خشمناک فریاد می زند :

باز هم باز هم دیر رسیدی

می خواهم از اینجا برم ، می آیی؟

می روم از این جاده جلو خواهم زد

حال مسیر به دنبا من می آید

تا ...

می روم به آنجایی که افق پایین می آید

و به چراغ نفتی ها می گوید تا می توانید بی اضطراب بتابید

آنجا که پادشه رویاها تاجش را بر سر یگانه غلام خویش می گذارد

و می گوید بفرما ، که به فرمان من آسمان نبارید

باشد تا به فرمان تو عقده باز کند

آنجا که ناشنوایان زیبا تر از من ناز ساز را می کشند

و چه مخلصانه به آواز می نشینند

گر به دنبالم بیایی خواهی دید

چگونه وفاداری یک گربه، به رهگذری خسته را

درک خواهی کرد عمق نگرانی یک گل رز را:

(نکند! نکند، خار من دست تورا بخراشد نکند!)

گر بیایی خواهی گفت چه هوای خوبی

چه ظواهر کور و چه محبت بیناست

می روم ، می آیی؟

یارا راد

آخرین سفر

یارا راد — Wed, 18 Aug 2010 01:22:19 GMT

آخرین سفر

این آخرین سفر من است، گردش من به دور چشمانت
مرا می برد نگاهت به راه هایی دور
آخرین ایستگاه:
غرور به حراج رسیده یک اقیانوس
تب تند یک چراغ نفتی
تا که شاید جای خورشید را بگیرد، شاید!
می روم شاداب تر از یک عشق کهنه
به تازگی تک انار در بسته ی نهالی
تازه ی تازه است این شوق هنوز
تو در رویایی
با خیال آسوده بخواب
سنگینی راه ندارد سفرم
کوله بار خالی آمدم
کوله بارم خالی می روم
آنچه دادم عشق بود
آنچه گرفتم خاطره
پس از این دره نشینی در نگاهت
ببین چه زیبا می روم
این آخرین سفر من است
گردش من به دور چشمانت
و این آخر سفر من است:
یک جاده
چند راهی
و بازهم آبادی...

یارا راد

شبنم

یارا راد — Fri, 16 Jul 2010 02:11:56 GMT

شبنم

قطره ام قطره ای شبنم

آب آبم ، خیس خیس

تری ام از غم یا عشق یا شرم است؟؟

تری ام از صبر است

شاد شادم از مهر وشوق لبریزم

شبنمم گاهی بر گل می نشینم

گاهی با خار هم آرامم

غرورم اندازه عشقی است که مرا رویانده

پدرم خورشید و مادرم اقیانوس

لطیف اما به اندازه ای محکمم

که هیچ داغی تبخیرم نکرد

هر که آتش بر ساقه گل زد

دامنش گر گرفت و ما هنوز زیباییم

شبنمم من چه دانم زلالم یا کدر

هر چه هستم شاید کمی از خود ، راضیم

من پاکم

تشنه لب هایی از وجودم هنوزهم خشک است

وچشم ناپاک از بازتاب خورشید برتنم، می سوزد

ثلث اول رویا

ثلث دوم مهر

ثلث سوم گر چه بی تعبیراست هنوز

من قبل از رفتن کامل رسیدن را می پسندم

شبنمم گاهی سبز رنگ برگ

گاهی به رنگ آسمان آبی

گاهی سرخم به رنگ گل

هر چه هستم یکرنگم

هم رنگم

آه ، قطره ام!

و چه رودهایی در حال دریا شدن به من محتاج اند

...

یارا راد